Bir implantlı çalıkuşu hikayesidir.

Merhaba ,Ben Filiz Yılmaz ,3 yıldır koklear implant kullanıyorum.İşitmemi nasıl kaybettiğimi ve implant ameliyetından sonraki süreci sizinle paylaşmak istiyorum.Çünkü sadece implant kullananlar,kullanıcı aileleri,ve doktorlarımız yaşadıklarımızı anlayabilir.

      Yazıma kendimi tanıtarak başlayayım .1980 Merzifon doğumluyum.Babam Tokatlı annem Erzurumlu.Babamın işi nedenile Türkiye ‘nin 13 şehrinde yaşadım.Babam kimya mühendisi,annem ev hanım .2 kız kardeşim var.Biri matematik öğretmeni diğeri tekstil mühendisi..Ben 19 Mayıs Üniversitesi Sınıf Öğretmenliği Bölümü mezunuyum.2003 senesine kadar yani üniversiteden mezun olana kadar hiçbir sağlık sorunum yoktu .Çok fazla şehir gezdiğim için çok arkadaşım vardı,sosyal hayatım dolu dolu geçiyordu.Mezun olduktan sonra KPSS sınavına girdim Atanmam için yüksek bir puan almam gerkiyordu çünkü mezun çok kadro sayısı azdı.O sene sınavı kazanamadım 2004-2005 yılında da atanamadım .Sürekli ders çalışıyordum ,yemek yemiyordum ,zaten psikolojim de hiç iyi değildi.Haftalarca evden çıkmadığımı hatırlıyorum .2005 yılındaki sınavdan 3 gün önce kulağımda çınlamalar başladı.Rüzgar sesi,dalga sesi vs.Doktora gittiğimde stresten kaynaklanabileceğini söyledi.Sonra çınlamalar giderek arttı.İşitme testinden sonuç alınamıyordu,çünkü çınlamalar çok fazlaydı sesleri ayırt edemiyordum.

       2006 şubat ayında kadrolu olarak Eskişehir ‘in Günyüzü ilçesi Doğray Köyü’ne atandım.Hedefime ulaşmıştım ancak o hedefe ulaşırken kendimde  yakıp yıktıktıklarımı sonradan farkettim.Atandığım için mutluydum ,köy okulum 5 sınıf bir arada birleştirilmiş sınıftı ve ben tek öğretmendim.Evim prefabrikti, hayatımda ilk defa soba yakmaya çalışıyordum.O sene çok grip oldum hep hastaydım.Su aylarca gelmezdi,Elektriğin 2-3 gün kesildiği olurdu ,kışın yollar kapanırdı.Köyden ilçeye araç yoktu çoğu zaman traktörle beni bırakırlardı.Ekmek alacağım bakkal bile yoktu ,unumu komşulara götürüp bana ekmek yapmalarını rica ederdim.Bunları anlatıyorum çünkü batı olmasına rağmen bu şartlarda yaşayan bir sürü insan var ben yaşayarak öğrendim sizin okuyarak haberdar olmanızı istiyorum..Doğunun ücra köylerinde  yaşayan insanların,çalışan öğretmenlerin nelerle karşılaştıklarını tahmin edebilirsiniz.Meğer üniversite bitene kadar toz pembe bir hayat yaşamışım,hiç zorluk çekmemiştim ,çabuk uyum sağlayan biriydim ama gerçek dünyaya uyum sağlamak pek kolay olmadı. 2006 senesinde duyma problemim arttı ve Eskişehir de gittiğim bir doktor beni Hacettepe Üniversitesi Prof.Dr.Levent Sennaroğlu’ na yönlendirdi.Yine Hacettep Üniversitesi Doç. Dr.Songül Aksoy bana işitme testi yaptı.Kaybım Sol 80 Sağ 70 desibeldi .Kulak içi işitme cihazı kullanmaya başladım .2,5 sene  bu cihazları kullandım fakat kayıp hızla artıyordu.Dudak okuyarak anlaşabiliyordum.Televizyon izleyemiyordum, telefonla konuşamıyordum.Toplantılarda konuşulanları hiç anlamıyordum,sınıfta da verimli değildim,ben konuyu anlatıyordum ama çocukların sorularına bin bir güçlükle anladıktan sonra cevap verebiliyordum.2008 aralık ayında kontrol olmaya gittiğimde sağ105 sol 110 db kayıp vardı O zaman Songül Hanım ve yine Hacettepe hastanesinden Doç Dr. Gonca Sennaroğlu bana Koklear implanttan  bahsetti.O  sırada ben sürekli ağlıyordum çünkü hep aynı soruyu soruyordum “neden ben? ”Sonra beraber Levent Bey in yanına gittik .Sonuçları gösterdiler ve Levent Bey implanta karar verdi.Ameliyat öncesi Hacettepe üniversitesi Yard.Doç Dr.Esra Yücel bana  bir test yaptı ,ağzını kapatarak 100 kelimeden oluşan 10 cümle söyledi ben sadece 7 kelimeyi anlayabilmiştim.Esra Hanım bana implanttan  çok fayda  göreceğimi söyledi.Öğrencilerden uzak kalmak istemiyordum,Ameliyat için gerekli presedürleri,yapılması gereken testleri, filmleri çok hızlı bir şekilde hallettiler , 17 mart 2009 yılında Levent Sennaroğlu implant ameliyatımı yaptı ve nucleus freedom takıldı. 1 ay sonra dış işlemci takıldı .İlk sesler çocuk sesi gibiydi sanki bir çizgi filmin içindeydim etrafımdaki herkes donald duck gibi konuşuyordu.Gonca hanım yaşayacağım süreçleri anlattı.İlk ay,soraki 3 ay,6 ay ve 1 yıl sonunda %90 ın üzerinde verim alacağımızı söyledi,zaten o kadar profesyoneldi ki kendimi ona teslim ettim  her söylediğini uyguladım.Her kontrol iyiye gidiyordu,beni hep motive etti daha iyi olacak diye….En hızlı aşama kaydeden hastalarından biri olduğumu söyledi Dış işlemci takıldıktan 1 ay sonra tekrar Esra  Hanım’ a gittim aynı testi tekrar yaptı 100 kelimeden oluşan 10 cümlelik testte anlama oranım %97 ydi. Onun da benim kadar mutlu olduğunu gördüm.

         Bana ilk sorulan soru sesleri nasıl aldığımdı, özellikle küçük kullanıcıların aileleri çok merak ediyor. İşitmesini sonradan kaybeden biri olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki ailemin, arkadaşlarımın ses tonları kayıptan önce hatırladığımın aynısı, implant adı üstünde yapay bir cihaz tabi ki kulağımızın yerini tutamaz. Trafiğin , AVM lerin gürültüsü hala  rahatsız ediyor .Araba kullanıyorum ve aracımda farklı bir ses duyduğumda bunu ayırt ediyorum ve servise gittiğimde şüphelendiğim yerde arıza olduğu ortaya çıkıyor yani implant önceki hayatımın eksik olan yerini tamamladı diyebilirim.

    Ameliyattan 6 ay sonra Eylül ayında öğrenci azlığından köy okulum kapandı ve ilçeye tayinim çıktı  .İmplanttan önce masa başı memurluk yapmamı teklif ettiler  veya malulen emekli olabileceğimi söylediler. Tabi ki bu durumu kesinlikle kabul etmedim ve hakkımı sonuna kadar arayacağımı söyledim. Müdürüm kararlı olduğumu anlayınca bana çok istediğim 1.sınıfları verdi. 20 tane canavar gibi çocuk ne kadar korktuğumu anlatamam.Acaba yapabilecek miyim? diye…Çoğunun ön dişleri yoktu ,bazı harfleri çıkaramıyorlardı ve ben onlara okuma yazma öğretecektim. Çok çalıştım ,ses temelli okuma yazma öğretiyoruz ve çocuklarla beraber sesleri  ben de tekrar öğrendim. Özellikle sert sessiz harfler (f,s,ş,h,p,ç,t,k)söylemesi ve anlaması zor olan harflerdir. Sesleri öğrettikten sonra öğretmenlik sırası onlara geldi, öğrencilerim okudu  ben dinledim. Sürekli çocuklarla konuştum ,televizyonu sırtım dönük izledim, insanların içine karıştım, kaçmadım. Özellikle koridorlar çok gürültülü oluyor. Önce program değiştirerek bu sorunu aşmaya çalıştım şimdi pek değiştirmiyorum dikkatimi verip anlamaya çalışıyorum. Arkadaşlarım konuşurken anlamadığım cümleleri sürekli tekrar ettirdim, utanmadım ve en önemlisi durumu kabullendim.

      Tabi değişim için bana sihirli değnek ile dokunulmadı. Ameliyattan önce psikolojim hiç iyi değildi, sürekli isyankardım, inancımı kaybetme noktasına gelmiştim, bu durumu kendime konduramıyordum. Ailemin çabasıyla psikolojik destek almaya ikna oldum.2.evim 2.ailem olan Hacettepe Üniversitesi doktorlarında psikiyatrist Prof .Dr. Başaran Demir ‘e gittim .Ameliyat öncesi ve sonrası yaşadığım her anı, kimseye söyleyemem dediğim her şeyi Ona anlattım ,bana çok yardımcı oldu ,tamir işine kulaktan önce ruhtan başlamak gerekiyormuş bunu fark ettim JHem O nun hem de K.B.B bölümünde ki doktorlarımın benim yaşadıklarımı içselleştirdiklerini ve çok çaba gösterdiklerini söyleyebilirim.

Ameliyattan 1 yıl sonraki değişime inanamıyordum.6.ayda telefon ile konuşmaya başladım ,hayırsız davrandığım arkadaşlarımı aradım ,piyano dersleri almaya başladım. Notaların farklı ses tınıların ayırt etmek hem bana çok geliyor hem de iyileşme sürecini hızlandırıyordu. Önce eskiden bildiğim şarkıları sonra yeni çıkan şarkıları dinlemeye başladım. Ebru, yağlı boya kurslarına katıldım ,yeni insanlarla tanıştım, hayata karışmaya başladım .

    Bu sene il merkezine tayinim çıktı ve ben yine 1.sınıfları aldım. Aralık ayına geldiğimde 33 çocuğumdan 30 tanesi okumaya geçmişti 3 tanesi rötar yaptı çünkü anneleri de hiç okula gitmemişti ve çocuklarını çalıştıramıyorlardı. Okul çıkışlarında kaldım ve o 3 kişi mart ayında okumaya geçti, şimdi anneleri de çıkışlarda okula geliyor ,onlara okuma yazma öğretiyorum çok istekliler ve başarılılar yıl sonunda onlarında okumaya geçeceğinden eminim.

      Öğretmen arkadaşlarım ve çocuklar saçlarımı topladığımda  implantımı ve sol kulağımda ki işitme cihazını gördüler. Çocukların bana bakışlarının olumlu yönde değiştiğini söyleyebilirim. Hep bir ağızdan konuşma alışkanlıklarını azalttılar, çünkü anlayamadığımı tek tek konuşmaları gerektiğini belirttim sınıfta eskisi kadar uğultu olmuyor, zaten yaşları büyüdükçe ve kurallara alıştıkça daha az sıkıntı çekeceğimi düşünüyorum .Öğretmenler odasında ise arkadaşlarım benimle daha dikkatli konuşuyor zorlandığım zaman hemen söylüyorum. Yine velilerin tepkisi şaşkınlıkla beraber olumlu yönde oldu .Hocam ne olur kendini yorma diyen bile çıktı çünkü çok çalıştığımın farkındalar, çabalıyorum ve çalıştığınız sürece kimse sizin engelinizi önemsemiyor, sonuca bakıyor.

    Hayattan vazgeçip kenarda oturduğunuz sürece kimse sizi görmüyor, kendi kendinize yok olup gidiyorsunuz. Bu hastalık beni büyüttü ve çok şey öğretti. Nefes almanın mutluluğu, şükretmek, sabretmek ve bir sürü anahtar kelime….

  Ben şanslıydım her türlü nazıma ,isyanıma, çığlıklarıma karşı duvar gibi sağlam duran ailem ,arkadaşlarım vardı. Kendimle beraber onları da çok yıprattım, beni hiç bırakmadılar .Karşılığında benim pes etmem söz konusu olamazdı.

     Şu an hayatımda her şey yolunda. Geriye dönmüyorum çünkü değiştiremeyeceğim şeyleri kabullenmeyi öğrendim. Yalnız yaşıyorum, geleceğe dair endişelerim tabi ki var ama onlarla baş edecek tarafımı beslemeyi tercih ediyorum. Her şey insanlar için sevinmekte üzülmekte .Siz terazinin hangi kefesini doldurursanız o taraf ağır basar. Artık hayatımın  tadına daha çok vararak, bana emanet olan bedenime daha iyi bakarak yaşıyorum …

Son olarak Hacettepe hastanesine ,doktorlarım Prof.Dr.Levent Sennaroğlu,Doç Dr.Gonca Sennaroğlu,Doç Dr.Songül Aksoy,Yard.Doç.Dr Esra Yücel ve Prof.Dr.Başaran Demir’ e sonsuz teşekkürler .Çok büyük işler yapıyorsunuz, yolunuz açık olsun

Kullanıcılar ve kullanıcı aileleri ile merak ettikleri her şeyi paylaşabilirim mail adresim filzyilmz@hotmail.com

 Herkese sağlıklı, güzel günler dilerim.